De zorg bij dubbele problemetiek is extra complex omdat patiënten vaak ook nog last hebben van lichamelijke aandoeningen, sociale stoornissen, familieproblemen, financiële problemen, werkloosheid, detentieverleden of dakloosheid. Zorgverlenende instanties zijn meestal niet toegerust om op de diagnostische en behandelbehoeften van deze groep patiënten in te spelen. Het drugsgebruik en het bijbehorende afwijkende gedrag domineren vaak het ziektebeeld en maskeren de psychiatrische symptomen. Daarnaast kan het misbruik van middelen bepaalde symptomen veroorzaken die nauwelijks van psychiatrische stoornissen te onderscheiden zijn. Tot slot lijken ontwenningsverschijnselen vaak op psychiatrische stoornissen. Zorgverleners zien de complexiteit van de (dubbele) problemen dus vaak over het hoofd, of zijn niet in staat daarop te reageren. Hierdoor ontstaat een ‘draaideursituatie' waarbij personen die dringend behandeling nodig hebben van de ene instantie naar de andere worden doorverwezen, hun situatie verslechtert ondertussen.