Naam; Nico
Leeftijd; 48 jaar
Probleem; Drank
Afdeling: Forensische Polikliniek
In zijn jonge kinderjaren had Nico weinig problemen. Hij was blij met zijn familie, ging met plezier naar school, had vrienden in de buurt, hij sportte regelmatig en bracht hele dagen door, turend naar zijn vishengel in de hoop op een grote vangst. Nico had altijd een goede relatie met zijn moeder. Zij stond voor hem klaar wanneer nodig en beschermde hem. Zijn vader dronk echter veel en was weinig aanwezig. Zijn moeder had haar handen vol, ook met de broer van Nico. Nico was genoodzaakt om vooral zijn eigen gang te gaan.
Hoewel alles goed lijkt te gaan in het leven van Nico, is er toch vanaf zijn tiende levensjaar een smet. Hij merkt dat hij weinig plezier beleeft aan zijn schoolwerk en niet goed mee kan komen en daarom zoekt hij naar andere manieren om zijn tijd te besteden. Hij begint te spijbelen van school en in de tijd die overblijft hangt hij rond in de binnenstad. Regelmatig steelt hij in verschillende winkels en hij kan soms zonder aanleiding erg boos en agressief worden. Hij belandt dan ook regelmatig in een vechtpartij. Nico is gestopt met school toen hij ongeveer 12 jaar oud was. Hij kon zich er niet toe zetten en er was niemand die zich genoeg bekommerde om hem te motiveren tot naar school gaan.
Op zijn vijftiende komt hij voor het eerst terecht op een tuchtschool, later gebeurt dit opnieuw. Vanaf zijn zestiende probeert hij regelmatig werk te vinden, maar slaagt hier tot zijn spijt niet in.Vanaf jonge leeftijd is Nico bezig met brommers en scooters en voor zijn tiende jaar maakt hij zijn eerste rondjes op een brommer van vrienden. Hij besteedt veel tijd aan het sleutelen aan brommers, tot op heden is dit een grote hobby van hem.
Vanaf ongeveer 1985, wanneer hij 23 jaar oud is, gaat het bergafwaarts met Nico. Hij heeft dan inmiddels een gezin, een vrouw en een dochter. Toch heeft hij regelmatig contact met justitie. In1985 raakt hij betrokken bij een vechtpartij en wordt veroordeeld voor mishandeling. Hij belandt hiervoor in de gevangenis. De incidenten stapelen zich op en Nico trekt zich steeds meer terug uit zijn sociale- en gezinsleven.
In 1987 overlijdt zijn moeder. Dit is een grote schok voor hem en een gebeurtenis waar hij niet mee om kan gaan. De hechte band die hij altijd met zijn moeder heeft gehad is plotseling verdwenen en voor zijn gevoel heeft hij niemand meer waar hij naar toe kan gaan. Hij voelt zich plotseling erg alleen en ziet geen andere mogelijkheid dan zijn gezin te verlaten en zijn heil te zoeken in alcohol. Hij kampt met een schuldgevoel, hij ziet zichzelf als medeverantwoordelijk voor de dood van zijn moeder en voelt zich schuldig over de zorgen die hij haar gegeven moet hebben. Nico begint steeds meer te drinken om zijn zorgen te vergeten, maar stort zich hierdoor ook in de schulden. Met regelmaat bezoekt hij de gokhal in de hoop zijn schulden te kunnen vereffenen, maar in werkelijkheid levert het alleen meer schulden op. De hoeveelheid alcohol die hij dagelijks drinkt neemt toe, hij verkeert onder mensen die ook veel drinken en opnieuw komt hij meerdere keren in contact met politie. Hij heeft zichzelf steeds minder goed onder controle, met name wanneer hij gedronken heeft. Hij trekt zich steeds meer terug en komt alleen nog de deur uit om naar de kroeg of supermarkt te gaan.
In 2005, Nico is dan 43, is de situatie voor Nico dusdanig uitzichtloos geworden dat hij uit de eerste verdieping van een flat springt. Hierna ziet hij in dat er iets moet veranderen in zijn leven en hij probeert te minderen met alcohol. Dit lukt, zij het met moeite, maar de schuld- en somberheidgevoelens en de praktische problemen blijven bestaan.
In 2009 krijgt hij de mogelijkheid geboden om veel geld te verdienen door in zijn huis een weedplantage te zetten. Deze wordt echter door de woningbouwvereniging ontdekt en na een hoop getouwtrek raakt hij zijn huis kwijt. Hij is genoodzaakt om bij zijn dochter in huis te gaan wonen.
In hetzelfde jaar komt hij, in detentie, in contact met de forensische Polikliniek. In een eerste gesprek worden de verschillende gebieden waar hij in zijn leven tegenaan loopt in kaart gebracht. Het blijkt dat Nico zowel op sociaal, als op emotioneel, financieel en praktisch gebied hulp nodig heeft. Hij krijgt een psycholoog toegewezen, die deze gebieden verder uitvraagt en samen met hem een behandelplan opstelt waarin de probleemgebieden en behandeldoelen genoemd worden. In eerste instantie heeft Nico weinig vertrouwen in de hulp van de Polikliniek.
Hij heeft slechte ervaringen met verschillende instanties en wantrouwt de hulpverlening. Hij krijgt wekelijks een afspraak met een psycholoog waar langzaam het vertrouwen toeneemt. Alle onderwerpen zijn bespreekbaar en ook aan de praktische problematiek wordt aandacht geschonken. Nico heeft nog steeds geen huis. Hij staat wel ingeschreven bij de woningbouwvereniging maar wordt voor zijn gevoel steeds van het kastje naar de muur gestuurd. Ook financieel gaat het erg slecht. Hij heeft veel schulden en dit is een grote zorg voor Nico. Hij wordt daarom aangemeld bij de Materieel Juridische Dienstverlening, waar hem inzicht wordt gegeven in zijn praktische zaken en hij komt in de schuldsanering terecht. Nu hij ziet dat er ook daadwerkelijk iets gebeurt, krijgt hij meer vertrouwen in de hulp die hem geboden wordt. Hij gaat wekelijks naar de gesprekken met de psycholoog waar hij ook begint te praten over het verlies van zijn moeder.
Met behulp van deze gesprekken leert hij om te gaan met het verlies en met het schuldgevoel. Ook leert hij stapje voor stapje om zelfstandig te kunnen denken en beslissingen te kunnen nemen, iets dat hij eerder vaak af liet hangen van de situatie. Nico werkt hard om uit zijn problemen te raken; iets wat niet altijd gemakkelijk voor hem is.
Hij krijgt praktische hulp van het Forensisch Ambulant Team, er volgen gesprekken met de woningbouwvereniging en na enige tijd krijgt hij weer zijn eigen huis. Nu hij niet meer afhankelijk hoeft te zijn van dochter geeft hem dit weer moed en zelfvertrouwen.
Nico is erg gemotiveerd om uit zijn zorgelijke situatie te komen. Hij wil niet meer in contact komen met justitie en wil niet terugvallen in het alcoholgebruik. Sinds hij in contact is gekomen met de Polikliniek heeft hij geen alcohol meer gedronken en vermijdt hij situaties waarin dit verleidelijk voor hem is. Ook het gokken heeft hij achter zich gelaten. Al deze onderwerpen bespreekt hij met zijn behandelaren en hij krijgt praktische tips en opdrachten om te leren omgaan met de verschillende problemen. Het contact met zijn familie en omgeving wordt beter en langzaam maar zeker komen er weer zaken waar Nico trots op kan zijn. Om zijn dagen zinvol te besteden sleutelt hij af en toe aan scooters en repareert deze voor mensen in de buurt. Hier haalt hij veel voldoening uit.
Nico is, vanaf zijn kindertijd, een lange weg gegaan om te komen waar hij nu is. Deze weg was vaak moeilijk en uitzichtloos en zal ook in de toekomst niet altijd egaal en vlak zijn. Misschien zal hij nooit een zorgeloos leventje leiden, maar wat zeker is, is dat hij de hulp die hij het afgelopen jaar gekregen heeft waardeert . Wat hij geleerd heeft neemt hij mee in zijn verdere leven. Het helpt hem om zelfstandiger en beter met toekomstige gebeurtenissen om te kunnen gaan.